In een slachtofferrol …..

Hoe nu verder?

In een slachtofferrol geduwd worden of in  een slachtofferrol kruipen lijkt me geen goed idee. Natuurlijk zijn er velen, die de dupe zijn geworden van wat hen is overkomen! Ik denk aan een ziekte, die arbeidsongeschiktheid veroorzaakt of aan een faillissement door dubieuze debiteuren of aan een natuurramp, die ingrijpende materiele en emotionele schade aanricht.

Natuurlijk zijn velen slachtoffer van ….. Dat is duidelijk! Gelukkig zijn er velen, die met hen meeleven en hen met raad en daad bijstaan. Pas op! Slachtoffer zijn van ……. betekent niet dat mensen automatisch in een slachtofferrol moeten kruipen. Wie dit wel doet zal even aandacht krijgen, maar daarna ontdekken dat de aandacht snel afneemt.

Na een tijd van verwerken – alleen of met hulp van – zullen getroffen mensen weer moeten opstaan. Opstaan betekent in deze context: “Een weg zoeken, waardoor een mens de emotionele puinhoop kan verlaten”. Het woord ‘zoeken’ geeft het verschil aan. Wie in een slachtofferrol blijft steken, blijft in de puinhoop.

Een slachtoffer helpen is niet rolbevestigend! Helpen is luisteren naar de signalen, die geseind worden. Dat wil zeggen: “Niet wat de hulpverlener wil is belangrijk, maar wat de hulpvrager nodig heeft”. Vanzelfsprekend kan een hulpverlener nooit volledig aan de hulpvraag voldoen. Dat moet duidelijk verwoord worden. Meedenken met de hulpvrager helpt om de situatie helder voor ogen te krijgen, waardoor het stuur weer in eigen handen komt. Wie het stuur weer in handen heeft, is niet in de slachtofferrol geschoten of heeft ingezien dat deze rol niet helpt.